Kortverhalen

Basu…Basu! Een klein stukje:

Hard wordt er op de deur gebonkt. Een hond begint luid te blaffen. Weer wordt op de deur gebonsd. Alles blijft stil, uitgezonderd het onophoudelijk zware geblaf van de hond. Met een geweldig gekraak zwaait de geforceerde deur open. Drie mannen stormen de kamer binnen, Jean-Louis heeft een revolver schietensklaar in de hand. Even staan ze perplex. In de bijna kale kamer is er op het eerst gezicht niets verdacht. Een naakte vrouw van uitzonderlijke schoonheid ligt onbeweeglijk uitgestrekt op een sierlijke divan. Een grote Deense dog springt jankend tegen Jean Louis op. Hij loopt snel naar Carla toe, zijn maag krimpt, zijn hart bonkt. Hij bemerkt het bloed dat als een gestolde korst op haar lippen en wang kleeft. Hij buigt zich over haar heen en beluistert gespannen de hartslag. Neemt dan de pols tussen duim en wijsvinger. De twee anderen kijken geconcentreerd toe.’Ambulance,’ beveelt hij. Jean-Louis neemt de gebloemde peignoir die op een stoel ligt en legt hem voorzichtig over de jonge vrouw. Dan loopt hij naar de grammofoon, slingert deze weer aan. Een kreet van afschuw ontsnapt zijn collega als hij een voorhang wegtrekt. Voor een schilderij dat een oerwoud voorstelt is een altaar aangebracht. Op het altaar prijken drie, op draaipennen gestoken, verschrompelde mannenhoofden.

Lees meer…..


Basubasu

 

Appel!

appelMijn jeans en trui zitten vol verfvlekken. Ik sta triest en eenzaam op een wankele ladder in de kille caféruimte te schilderen. Boven me hoor ik muziek en gelach. Ik voel afgunst, want ik zou er bij willen zijn. Op de tafels, stoelen en de ‘Steinway & Sons’ piano die we een roos kleurtje hebben gegeven, zijn versleten lakens gelegd. Oude kranten liggen op de toog waar, op een hoek, het bakje met paarse verf staat. Ik laat de rol over het abstracte werk lopen en zie één voor één groene, rode, blauwe en zwarte vormen verdwijnen. Nadat ik de ladder heb weggezet, schilder ik de onderste kant van de muur. De Hollander heeft zijn oeuvre gesigneerd. Wat een pretentie, denk ik en met een zucht van verlichting, want ik ben er eindelijk vanaf, rol ik een laatste veeg paars over de naam: Appel! Lees meer……

 

Reefexplorer!

reefexplorerSneller dat men van zulke logge beesten zou verwachten razen ze op de drie mannen af, die in mijn richting spurten. Wat ik zie doen mijn haren te bergen rijzen. Al rennend licht Bill Paul een beentje. Alvorens Paul kan opkrabbelen heeft een monster zich op hem geworpen. Dirk snelt toe en stoot de puntige bamboestok in het harde vel van het dier. Het gedrocht schudt zijn kop maar laat zijn prooi niet los. In tegendeel, hij schrokt en zwelgt alsof het zijn laatste avondmaal is. Buiten het schrapen van het dier, is het ijselijk stil. Ik wil schreeuwen en tieren, maar iemand slaat zijn hand voor mijn mond. Lees meer……

 

Drinkende Palmbomen

drinkendepalmbomenHij wordt wakker en hoort daadwerkelijk vrouwen huilen en angstig gillen. Niami is niet in de hut, ook de andere vrouw is weg. Hij spits zijn oren en weer hoort hij, nu meer ingehouden, vrouwen schreien, kinderen snikken en baby’s krijsen. Hij loopt de hut uit. Voor de volgende brand een vuur.  Hij bedenkt zich, gaat vlug terug de hut binnen, slaat een van Niami’s doeken om zich heen en sluipt ongezien naderbij. Wat hem ziet doet het bloed in zijn aderen stollen.