Hospitaalverhalen

Striptease.

Nogmaals sloop ze weg. We hoorden haar achter de kast snorrend scharrelen. En ja, daar was ze alweer, deze keer op haar blote voeten, de benen fijn blauw en paars geaderd. Als een bezetene zwierde ze triomfantelijk de kousen boven haar kop, en in een plotse opwelling slingerde ze die weg. Ze verzwond terug achter de kast, om als een clown uit een doosje te voorschijn te komen in een overgrote BH en jarretelgordel. Het laatste zakte onder de dikke bleke buik met rode pukkeltjes en ouderdomsvlekjes. Trots en uitdagend keek ze in onze richting. Toen legde ze haar wijsvinger tegen de lippen en geheimzinnig verwijderde ze zich op de tippen van de tenen. Lees meer…..

 

Depressie.

depressieIk worstel, ik worstel met mijn leven, met de dood, tenslotte met de lakens. Het is alsof duizend naalden in mijn voeten prikken. Ik krijg één plakkerig oog open. De lakens zijn te strak gespannen, mijn tenen doen pijn. Ik trek lakens en sprei los, de hele bundel valt naast het bed. Ik wil het oprapen,  stoot mijn kop. Verbaasd kijk ik naar de bengelende triangel, pas dan realiseer ik dat ik in een ziekenhuisbed lig. Bijna ga ik onderuit wanneer ik het beddengoed opraap. Ik draai als een tol en hijs me gauw terug in het bed. Lees meer……

 

De tocht met Mr.Pluym

De verpleegsters versasten Mr. Pluym terug van rolstoel naar auto en we reden huiswaarts. Plots klonk naast mij een pijnlijk kreunen.

‘Oeioeioei’,

‘Wat is er?’

‘Oeioeioei, ik krijg een crisis’. Hij wees naar zijn gulp waar een plastic buisje uitstak. Ik bemerkte geel vocht. In het darmpje was een deuk. Terwijl ik met een hand stuurde, frie­melde ik met de andere aan het buisje om die verdomde knik er uit te krij­gen. Ik lukte in mijn opzet maar mr. Pluym jammerde verder. ‘Oeioeioei, oeioeioei’. Een beetje komedie dacht ik, aandacht trekken.

Even was hij kalm? Weer gilde hij ‘Amai, oeioeioei’. Ik reed sneller. Eerst naar dokters in de dorpen waar we voorbij vlogen. Niet thuis. Dan in razende snelheid  met vier flikerende rode lichten over voetpaden door verkeerslichten richting hospitaal. Ik haalde het omdat ik 160 km. per uur reed. Achterin was het adembenemend stil. Lees meer…..